دیریست که احوال من دیوانه نپرسی

علت مواجی گیسوی ره شانه نپرسی

هر کس جز تو مرا پیله ی زیبا نگردد

حال روا دار کز غم پروانه نپرسی...

میبینمت بالای قصری شیشه ایکه ساختم این سالها همراه تو... بی پایه ام بی ستوووون اما تو مرا سقف و سرایی... سخت ست که آوار نشوی روی سرم اما تو مرا تنها نگذاری... هرچه گذرد بر احوالم من نگهم سوی توست سخت است دردم کشی هردم من زخم خورم تو مرهم شوی بر من سخت است چشمه ی چشم خشک شود تو باز روانش بدهی در من...